Een tijd geleden ben ik begonnen met bloggen over muziek. Dat wil zeggen: ik heb precies één blog gepubliceerd, twee jaar geleden ontdekte ik. Er stonden al meer stukken klaar maar het is er niet van gekomen om daar iets mee te doen. De oorzaak: het leven zat in de weg. De oudste dochter van muziekvrienden stelde terecht de vraag wat dat nou eigenlijk betekent. Alles wat er gebeurt en wat je doet is toch uiteindelijk onderdeel van het leven, dus hoe kan het zichzelf in de weg zitten? Soms kan een simpele vraag moeilijk te beantwoorden zijn, zo ook deze, en ik ben erover gaan nadenken.
Verstoring van de routine
Werken, studeren, het huishouden - het zijn allemaal dingen die we rekenen tot het reguliere leven zonder er verder aandacht aan te besteden. Daarnaast zijn er natuurlijk nog ontspanningsmomenten zoals de sporten, uitgaan of muziek maken. Als je erover nadenkt zijn dit ook dingen die bij het dagelijkse leven horen, net als de boodschappen op zaterdagmorgen. Het hoort allemaal bij onze leefroutine. Op het moment dat we die dingen teveel als verplichting gaan zien en er geen plezier meer aan beleven kan het een sleur worden.Er zijn in ieders leven momenten die niet bij die routine horen. Op zaterdag blijkt het te stormen en is het niet verstandig om de deur uit te gaan. De boodschappen kunnen niet worden gedaan. Het dak blijkt te lekken en er moet met spoed een dakdekker worden gezocht - die allemaal pas over een paar weken kunnen komen. We moeten zelf het dak op om een spoedreparatie uit te voeren, maar daarvoor moeten we eerst naar de bouwmarkt voor materiaal (om later tot de ontdekking te komen dat we iets cruciaals vergeten zijn). Een automobilist let niet op en rijdt onze auto waarmee we dagelijks naar het werk gaan flink in de kreukels.
Onze vaste routine is verstoord. Ook al kunnen die boodschappen best op maandag worden gedaan, en zouden we zaterdag de documentaire kunnen kijken. Ook al zouden we met de bus naar het werk kunnen. Het zijn alleen wel dingen die onze routine verstoren, ons vaste patroon in de war gooien waardoor we niet goed meer met onze tijd omgaan. Daarbij moeten we voor de bus op tijd bij de halte staan, wat ook weer tot aanpassing in de routine dwingt. Dat dak dichtmaken kost extra tijd en is een onverwachte kostenpost, en ook al is het misschien maar honderd euro, we hebben er niet op gerekend en het kost uiteindelijk een paar uur vrije tijd om het op te lossen.
En onverwachte leuke dingen?
Ik vraag me af of we ook zo van slag raken als onze routine verstoord wordt door iets dat wel leuk is, maar net zo onverwacht. Bijvoorbeeld een luxe weekend naar Parijs - komend weekend - dat ons onverwacht aangeboden wordt? De boodschappen op zaterdag kunnen dan tenslotte ook niet gedaan worden. Zouden we het dan wel zonder klagen accepteren?
Op het moment dat ik het schrijf realiseer ik me dat veel mensen daar geen probleem mee zullen hebben, maar personen met autistische trekken (en in mijn vakgebied werken er veel) zijn daar veel gevoeliger voor. Het blijft tenslotte een verstoring van het vaste leefpatroon, en voor sommigen kan het al verstorend werken als de halfvolle melk van Melkbus ineens niet meer in de winkel staat (ook al komt de melk van De Zuivelboer van dezelfde fabriek).
'Het leven zit in de weg' is dus volgens mij eigenlijk niets anders dan gebeurtenissen die de routine van ons leven verstoren op een manier die ons niet bevalt. En het leven dat mij in de weg zat? Belastingaangifte, problemen met het dak, schilderwerk dat gedaan moest worden, reorganisatie van en verhuizing op het werk. En waarschijnlijk wil ik gewoon meer willen doen dan mogelijk is in de tijd die ik heb, zowel op het werk als privé. Voor dat laatste zit het werk mij vooral in de weg - of een dag is voor mij gewoon veel te kort om te doen wat ik wil.
